Στο ΝΑ αρχίζουμε να συνδιαλεγόμαστε με τον κόσμο γύρω μας. Δε ζούμε πια απομονωμένοι. Αλλά η ελευθερία από την απομόνωση έχει κι αυτή το τίμημά της: όσο πιο πολύ πάρε-δώσε έχουμε με άλλους ανθρώπους, τόσο πιο πιθανό είναι κάποιος να μας εκνευρίσει. Και κάπως έτσι δημιουργείται μια μνησικακία.
Οι μνησικακίες, δικαιολογημένες ή μη, είναι επικίνδυνες για την ανάρρωσή μας. Όσο περισσότερο συντηρούμε τις μνησικακίες, τόσο περισσότερο μας δηλητηριάζουν. Για να μείνουμε καθαροί, πρέπει να βρούμε τον τρόπο να αφήνουμε τις μνησικακίες μας και να συγχωρούμε. Αναπτύσσουμε αυτή την ικανότητα δουλεύοντας καταρχήν το Όγδοο και το Ένατο Βήμα και φροντίζουμε να μην τη χάσουμε δουλεύοντας τακτικά το Δέκατο Βήμα.
Μερικές φορές, όταν δεν είμαστε πρόθυμοι να συγχωρέσουμε, βοηθάει να θυμόμαστε ότι κι εμείς μια μέρα μπορεί να χρειαστούμε να μας συγχωρέσει κάποιος άλλος. Άλλωστε, όλοι μας δεν έχουμε κάνει, κάποια στιγμή στη ζωή μας, κάτι το οποίο έχουμε βαθιά μετανιώσει; Και σε κάποιο βαθμό, δεν έχουμε ανακουφιστεί όταν οι άλλοι έχουν αποδεχτεί τις επανορθώσεις μας;
Έχοντας κατά νου ότι όλοι κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, πηγαίνουμε λίγο πιο εύκολα προς τη συγχώρεση. Θα έρθει μια μέρα που κι εμείς θα νιώσουμε την ανάγκη να μας συγχωρέσει κάποιος.
