Κάποιοι από εμάς, έχοντας συνηθίσει να μεταθέτουμε τις προσωπικές μας ευθύνες σε άλλους, μπορεί να προσπαθήσουμε να κάνουμε το ίδιο και στην ανάρρωση. Όμως, γρήγορα διαπιστώνουμε ότι αυτό δε λειτουργεί.
Για παράδειγμα, σκεφτόμαστε να κάνουμε μια αλλαγή στη ζωή μας και παίρνουμε τηλέφωνο τον υποστηρικτή μας και τον ρωτάμε τι πρέπει να κάνουμε. Με το πρόσχημα λοιπόν ότι θέλουμε καθοδήγηση, στην πραγματικότητα ζητάμε από τον υποστηρικτή μας να πάρει την ευθύνη για αποφάσεις που αφορούν τη ζωή μας. Ή μπορεί να μιλήσαμε απότομα σε κάποιον σε μία συγκέντρωση και πιάνουμε τον καλύτερο φίλο του για να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους μας. Ή ίσως έχουμε φορτωθεί σε ένα φίλο αρκετές φορές τον τελευταίο μήνα, να κάνει την υπηρεσία που εμείς έχουμε αναλάβει. Μήπως, πάλι, έχουμε ζητήσει από ένα φίλο να αναλύσει τη συμπεριφορά μας και να αναγνωρίσει τα ελαττώματά μας, αντί να πάρουμε εμείς οι ίδιοι την απογραφή μας;
Η ανάρρωση θέλει πολλή δουλειά. Δεν πρόκειται να μας τη δώσει κανείς έτοιμη, ούτε μπορούμε να περιμένουμε από τους φίλους μας ή από τον άνθρωπο που μας υποστηρίζει να πάρουν την ευθύνη για τη δουλειά που πρέπει εμείς να κάνουμε για τον εαυτό μας. Αναρρώνουμε παίρνοντας εμείς τις αποφάσεις, κάνοντας εμείς τις υπηρεσίες μας και δουλεύοντας τα βήματα για τον εαυτό μας. Όταν κάνουμε εμείς αυτή τη δουλειά, ανταμοιβόμαστε.
