Έχουμε ακούσει να λένε πως αν δεν είσαι ερωτευμένος δεν μπορείς να θυμηθείς πώς είναι ο έρωτας. Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για την παραφροσύνη: όταν απαλλαχτούμε από αυτήν, ίσως και να ξεχάσουμε πόσο αλλόκοτος μπορεί να γίνει ο τρόπος σκέψης μας. Όμως, για να είμαστε ευγνώμονες για την επαναφορά μας στη λογική στους Ναρκομανείς Ανώνυμους, χρειάζεται να θυμόμαστε πόσο παράφρονες έχουμε υπάρξει.
Σήμερα, δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι θα λέγαμε κάτι τόσο γελοίο όπως «μήπως σας περισσεύει μια καρδιακή προσβολή ή ένα θανατηφόρο ατύχημα;». Κάποιος που έχει σώας τας φρένας δεν πρόκειται να ζητήσει κάτι τέτοιο. Και αυτό είναι το θέμα. Δεν ήμασταν στα καλά μας όταν ήμασταν στον ενεργό εθισμό. Κάθε μέρα που κάναμε χρήση, φλερτάραμε με θανατηφόρες αρρώστιες, με την εξαθλίωση, την εκμετάλλευση, την οικονομική καταστροφή, τη φυλάκιση, ένα βίαιο θάνατο ή κι ένα θάνατο από απλή χαζομάρα. Με αυτό το σκεπτικό, το να ζητάμε μια καρδιακή προσβολή ή ένα θανατηφόρο ατύχημα δεν ακούγεται και τόσο εξωφρενικό. Τόσο παράφρονες έχουμε υπάρξει.
Το πρόγραμμα, η αδελφότητα και η Ανώτερή μας Δύναμη μαζί κάνανε το θαύμα τους. Το Δεύτερο Βήμα δεν είναι μια μάταιη ελπίδα, είναι πραγματικότητα. Γνωρίζοντας το βαθμό της παραφροσύνης που έχουμε βιώσει, μπορούμε να εκτιμήσουμε ακόμα περισσότερο αυτή τη θαυματουργή Δύναμη που μας έχει επαναφέρει στη λογική. Γι’ αυτό είμαστε πραγματικά ευγνώμονες.
