Αρχίζουμε να εξετάζουμε πιο προσεκτικά το τι κάνει μια συνάντηση να μοιάζει ασφαλής και φιλόξενη.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 4, “Αναπηρία”
Γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τους αγώνες του εθισμού, τον κίνδυνο και την εξαθλίωση. Θυμόμαστε πώς ήταν να μπαίνουμε στην πρώτη μας συνάντηση – να νιώθουμε αυτή την αρχική σπίθα ελπίδας. Προσευχόμαστε για τον ναρκομανή που εξακολουθεί να υποφέρει, και τον συμπονούμε, γιατί έχουμε βρεθεί εκεί. Η ενσυναίσθησή μας μάς βοηθάει να δούμε στις συγκεντρώσεις μας, στς ομάδες και σε όλες τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις που τις περιβάλλουν μέσα από τα μάτια των άλλων.
Θέλουμε ειλικρινά κάθε ναρκομανής που αναζητά ανάρρωση να αισθάνεται ασφαλής και ευπρόσδεκτος όταν περνάει τις πόρτες μας. Όταν βρισκόμαστε στο υψηλότερο πνευματικό μας επίπεδο, η ενσυναίσθηση καθοδηγεί τις επιλογές μας και διασφαλίζει ότι είμαστε χωρίς αποκλεισμούς. Ωστόσο, είναι εύκολο να γίνουμε τεμπέληδες. Παραμελούμε τη δέουσα προσοχή στις ανάγκες των άλλων. Μπορεί ακόμη και να δικαιολογήσουμε τον εφησυχασμό μας και να καταπνίξουμε τις νέες ιδέες με το κλασικό: “Έτσι το κάναμε πάντα”.
Η εμπειρία έχει έναν τρόπο να απομακρύνει αυτή την αυταρέσκεια. Όταν ένα μέλος της οικιακής ομάδας χρειάζεται αναπηρικό καροτσάκι, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα ενός προσβάσιμου χώρου συνάντησης. Όταν ένα βαρήκοο μέλος εξηγεί τη σημασία των οπτικών ενδείξεων στην επικοινωνία, ακολουθούμε το παράδειγμά του. Αλλάζουμε τη διαρρύθμιση της αίθουσας με προσοχή στο φωτισμό, την ακουστική και τις οπτικές γραμμές. Όταν νέα μέλη έρχονται από χώρες εκτός της κυρίαρχης κουλτούρας, κάνουμε τα πάντα για να τα καλωσορίσουμε. Αν η διαφορετικότητα μας προβληματίζει προσωπικά, ίσως πρέπει να εξετάσουμε τις επιφυλάξεις μας σχετικά με το μήνυμα του ΝΑ. Δεσμευόμαστε εκ νέου στην πρόταση ότι κάθε ναρκομανής μπορεί να βρει ανάρρωση στο ΝΑ. Η ενσυναίσθηση, η γενναιοδωρία και η συμμετοχικότητα μας οδηγούν σε μια νέα αντίληψη για το πώς να βοηθήσουμε τους αλλους ναρκομανείς να βρουν ένα ασφαλές και φιλόξενο μέρος για να παραδοθούν.
Όπως προτείνει η Πρώτη Παράδοση, βάζουμε την κοινή μας ευημερία πάνω απ’ όλα. Σχεδιάζουμε για ανάγκες που δεν έχουν ακόμη αναδυθεί στην επιφάνεια. Απομακρύνουμε τα εμπόδια στη συμμετοχή -φυσικά, αντιληπτικά ή πολιτισμικά- και κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να καταστήσουμε το ΝΑ πραγματικά προσιτό σε όλους μας.
Θα κοιτάζω την ομάδα μου με φρέσκια ματιά και θα φαντάζομαι πώς μπορεί να την βιώνει κάποιος διαφορετικός από μένα. Τι μπορώ να κάνω για να αισθάνονται οι νεοφερμένοι πιο ασφαλείς και πιο ευπρόσδεκτοι;
