Το να μείνουμε απλώς στη θέση μας χωρίς να τσεκάρουμε το τηλέφωνό μας ή να ανοίξουμε παράλληλη συζήτηση μπορεί να είναι εκπληκτικά δύσκολο, ειδικά όταν έχουμε συναισθήματα που θα προτιμούσαμε να αποφύγουμε.
Οι Αρχές που μας καθοδηγούν, Παράδοση Έκτη, Εναρκτήριο κείμενο
Η ιδέα ότι ένα τσούρμο ναρκομανείς κάθονται μαζί σε ένα δωμάτιο και να συμπεριφέρονται με αυτοσυγκράτηση ακούγεται σαν την αρχή ενός κακού αστείου, αλλά, ε, η ανάρρωση στο ΝΑ είναι γεμάτη θαύματα! Είναι πραγματικά ένα κατόρθωμα το ότι είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε και να διατηρήσουμε μια ατμόσφαιρα ανάρρωσης, λαμβάνοντας υπόψη την ατομική και συλλογική μας ικανότητα να αποσυντονιζόμαστε. Πολλοί από εμάς πρέπει να δουλέψουμε ιδιαίτερα σκληρά για να καθόμαστε με έναν ελάχιστο βαθμό ακινησίας και υπομονής – να είμαστε απλώς παρών- εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλός μας ή, φυσικά, του κατά πόσο νεοφερμένοι είμαστε. Και ναι, υπάρχουν πολλά εργαλεία και οδοί που μπορεί να αποσπάσουν την προσοχή μας από τον πρωταρχικό μας σκοπό σε μια συγκέντρωση – τα κινητά μας τηλέφωνα, τα άλλα μέλη, ένας θόρυβος έξω, μια τεχνική δυσλειτουργία, μια στιγμή πλήξης ή υπερδιέγερσης. Από σεβασμό προς τον ομιλητή, τον νεοφερμένο, την ομάδα μας και τον εαυτό μας, προσπαθούμε να παραμείνουμε συγκεντρωμένοι.
Το να δείξουμε αυτοσυγκράτηση με αυτόν τον τρόπο είναι αυτό που είναι σεβαστό.
Υπάρχουν άλλες φορές που η διάσπαση μας είναι σημάδι για κάτι βαθύτερο και η τάση μας να αρνούμαστε ή να αποφεύγουμε τα συναισθήματά μας πυροδοτείται. Η ταύτιση με το μοίρασμα ενός μέλους μπορεί να είναι μια υπέροχη στιγμή σύνδεσης, αλλά μπορεί επίσης να μας κάνει να θέλουμε να βγούμε από το πετσί μας. Εμείς οι ναρκομανείς φαίνεται να είμαστε αλλεργικοί στην ταλαιπωρία, κι όμως το να την ξεπερνάμε, συχνά μας φέρνει σε ένα σημείο βαθύτερης άνεσης – με τον εαυτό μας και το περιβάλλον μας. Το να ρίξουμε μια ματιά στο τηλέφωνό μας δεν θα μας το προσφέρει αυτό. Βοηθάει να έχουμε κάποια καθοδήγηση εδώ, καθώς δεν έχουν όλες οι δυσκολίες τη δυνατότητα να είναι παραγωγικές. Χρειαζόμαστε έναν υποστηρικτή και άλλα έμπιστα μέλη του ΝΑ για να μας βοηθήσουν να διακρίνουμε ανάμεσα σε μια στιγμή που πρέπει να συγκρατήσουμε την επιθυμία μας να κινηθούμε και να μείνουμε με το συναίσθημά μας – και πότε χρειάζεται να σεβαστούμε την ανάγκη μας να βγούμε από μια δυνητικά επιβλαβή κατάσταση.
Η αυτοσυγκράτηση είναι μια μορφή ελευθερίας. Η ελευθερία “του να κάνω” είναι επίσης η ελευθερία “του να μην κάνω”. Θα εξασκηθώ σ’ αυτό σήμερα με το να μην είμαι αγενής ή να μην αποφεύγω τα συναισθήματά μου.
