Αναγνωρίζουμε τις προθέσεις μας. Γινόμαστε καλύτεροι στο να ακούμε τη φωνή μας, τη συνείδησή μας, και να ακούμε το ένστικτό μας.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 5, “Συνειδητή επαφή”
Ακόμα και όσοι από εμάς μεγαλώσαμε από λύκους διδαχτήκαμε τη διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους. Ο κώδικας ηθικής που κληρονομήσαμε μπορεί να ήταν λίγο διαστρεβλωμένος, αλλά παρ’ όλα αυτά μας έδωσε ένα σημείο αναφοράς. Ως αποτέλεσμα, πολλοί από εμάς υπέφεραν από μια ένοχη συνείδηση όταν τα θαλασσώνανε ή προκαλέσαμε ζημιά στην αρχή της καριέρας μας ως χρήστες. Κάποια στιγμή, όμως, κάναμε μια επιλογή – εν γνώσει μας ή όχι – να συμπεριφερθούμε με τρόπους που ήταν αντίθετοι με τις αξίες που είχαμε ενστερνιστεί. Δεν είναι ότι δεν είχαμε ηθική πυξίδα- απλώς την είχαμε βάλει για λίγο στην άκρη. Σε εκείνες τις περιπτώσεις που εξακολουθούσαμε να αισθανόμαστε άσχημα, στρεφόμασταν στην άρνηση, την άμυνα και τα ναρκωτικά -πολλά ναρκωτικά- για να μας βοηθήσουν να καταπιούμε τη δυσφορία της ένοχης συνείδησης μας.
Η επίγνωσή μας αυτής της ακίνητης, ήσυχης φωνής μέσα μας αρχίζει να επιστρέφει σχεδόν αμέσως μόλις μείνουμε καθαροί. Η πρώτη μας επανασύνδεση με τη συνείδησή μας μπορεί να είναι αρκετά οδυνηρή. Χωρίς τα ναρκωτικά να καλύπτουν τα συναισθήματά μας, πολλοί από εμάς βιώνουμε μια ωμή δόση της ντροπής που είχαμε καταπιεί για χρόνια. Ανακουφιζόμαστε όταν διαβάζουμε στο Βασικό Κείμενο ότι “δεν είμαστε υπεύθυνοι για την ασθένειά μας”. Οι άνθρωποι που γνωρίζουν καλά τα Δώδεκα Βήματα μας διαβεβαιώνουν ότι το δεύτερο μισό αυτής της πρότασης, “είμαστε υπεύθυνοι για την ανάρρωσή μας”, θα μας βοηθήσει να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν και να αναπτύξουμε τη δική μας συνείδησή.
Αρχίζουμε να συντονιζόμαστε με το τι είναι σωστό για εμάς και εστιάζουμε στην εναρμόνιση των πράξεών μας με τις πνευματικές αρχές και τις δικές μας αξίες. Μαθαίνουμε -μερικές φορές μέσω δοκιμής και λάθους- να συμπεριφερόμαστε με τρόπους για τους οποίους μπορούμε να είμαστε περήφανοι. Μη θέλοντας να πληρώσουμε ένα πνευματικό τίμημα, είμαστε πιο αργοί στο να ενεργούμε σύμφωνα με τις πιο βασικές μας παρορμήσεις και τις εγωιστικές μας επιθυμίες, οπότε το κάνουμε λιγότερο συχνά. Μπορούμε ακόμη και να παρατηρούμε τις παρορμήσεις μας χωρίς να ενεργούμε σύμφωνα με αυτές -ποιος να το φανταζόταν; Με την εξάσκηση, επαναπροσδιορίζουμε το σύστημα αξιών μας και αναπτύσσουμε έναν κώδικα συμπεριφοράς που αντανακλά τις προθέσεις μας.
Θα αφουγκράζομαι την αναζωπυρωμένη φωνή της συνείδησής μου γνωρίζοντας ότι αντανακλά τις πεποιθήσεις και τις προθέσεις μου.
