Όταν βλέπουμε ένα μέλος να βιώνει μια πραγματική αλλαγή με 20, ή 30, ή περισσότερα χρόνια καθαρότητας, μπορούμε να δούμε ότι, πραγματικά, η ανάρρωση δεν σταματά ποτέ.
Ζώντας Καθαρά, Κεφάλαιο 7, “Αγάπη”
Ως πρόγραμμα δώδεκα βημάτων, οι σκάλες είναι μια εύκολη παρομοίωση που χρησιμοποιούμε συχνά για να περιγράψουμε τη διαδικασία της ανάρρωσης. Ανεβαίνουμε από το σκοτάδι και την απελπισία του ενεργού εθισμού στο φως της ανάρρωσης. Ορισμένα μέλη λένε ότι όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε τη σκάλα, τόσο περισσότερα έχουμε να χάσουμε σε περίπτωση που πέσουμε πάλι κάτω. Το Ζώντας Καθαροί περιγράφει την ανάρρωση σαν μια σπειροειδή σκάλα: “Ξανά και ξανά καταλήγουμε στην ίδια θέα, μόνο που κάθε φορά τη βλέπουμε από διαφορετική σκοπιά; Ένα μέλος μοιράστηκε γελώντας: “Η σκάλα μου μοιάζει περισσότερο με έναν από εκείνους τους τριπαριστούς πίνακες οπτικών ψευδαισθήσεων όπου οι σκάλες γυρίζουν η μία πίσω στην άλλη και οι νόμοι της φυσικής δεν ισχύουν.
Όσο περισσότερο μένουμε καθαροί, τόσο περισσότερη ζωή βιώνουμε. Κι όταν δουλεύουμε ενεργά το πρόγραμμά μας, βιώνουμε τη ζωή σε βάθος και συνεχίζουμε να συναντάμε συνεχώς περισσότερη αλήθεια για τον εαυτό μας. Η εύρεση ενός νέου τρόπου ζωής αποκτά διαφορετικό νόημα όταν μένουμε καθαροί για δεκαετίες. Ανακαλύπτουμε τους εαυτούς μας, επαναπροσδιορίζουμε τους εαυτούς μας, χάνουμε τους εαυτούς μας, βρίσκουμε τους εαυτούς μας, ανακαλύπτουμε τους εαυτούς μας – ξανά και ξανά και ξανά. Η σκάλα περιστρέφεται από μόνη της.
Όταν παραμένουμε καθαροί μέσα σε όλα αυτά και εξακολουθούμε να είμαστε ενεργοί στο ΝΑ, ένα μεγάλο μέρος της πορείας μας είναι ορατό στους γύρω μας. Μπορεί να είναι ακατάστατο. Μπορεί να αναπτυχθούμε με τρόπους που μας κάνουν να απομακρυνθούμε από κάποιους φίλους στην ανάρρωση. Μπορεί να δημιουργήσουμε νέους δεσμούς με άλλα μέλη που ποτέ δεν πιστεύαμε ότι θα ερχόμασταν κοντά. Μπορεί να έχουμε στιγμές όπου νιώθουμε ανόητοι ή αργόστροφοι που συνειδητοποιούμε κάτι για τον εαυτό μας σε τόσο μακρινό στάδιο του μονοπατιού, μόνο και μόνο για να μας απαντήσουν οι φίλοι μας: “Ω, ναι – το ξέραμε αυτό για σένα εδώ και πολύ καιρό”.
Όταν πρωτοκαθαρίσαμε, λίγοι από εμάς καταλήγουμε να έχουμε τη ζωή που θα περιμέναμε να έχουμε -ή ακόμη και να είμαστε οι άνθρωποι που θα περιμέναμε να είμαστε. Τα μέλη της αδελφότητας μας αγαπούν μέσα από όλα αυτά. Ανεξάρτητα από το πόσο μπροστά είμαστε, όταν μοιραζόμαστε τις νέες μας ανακαλύψεις, μοιραζόμαστε την ελπίδα μας.
Το ταξίδι μου μπορεί να μην μοιάζει με αυτό που περίμενα -ή με αυτό που νόμιζα ότι περίμεναν οι άλλοι. Καθώς οι ορίζοντές μου διευρύνονται, θα απολαμβάνω κάθε ανακάλυψη και θα μοιράζομαι ελεύθερα αυτά που έχω μάθει, ώστε οι άλλοι να βλέπουν πώς το ταξίδι μου συνεχίζεται.
