Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι η ευτυχία είναι μια εσωτερική δουλειά, μια πνευματική εμπειρία που μπορεί να δυναμώσει με την ανάρρωση. Διαπιστώνουμε ότι, ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει εξωτερικά, η χαρά μπορεί να εξακολουθεί να ζει μέσα μας.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 7, “Αγάπη”
Όσον αφορά τις πνευματικές αρχές, η χαρά είναι απλή. Ωστόσο, μπορεί να είναι άπιαστη. Στον ενεργό εθισμό, η χαρά ήταν μια αφηρημένη έννοια που συχνά απείχε πολύ από την πραγματικότητά μας. Πώς μπορούμε να τοποθετήσουμε τους εαυτούς μας ώστε να την βιώσουμε τώρα; Ένας ναρκομανής έγραψε: “Η ανάρρωση από τον εθισμό είναι το μονοπάτι μας προς τη χαρά. Την προσκαλώ μέσα μου απομακρύνοντας τα εμπόδια σε αυτό το μονοπάτι, όπως το άγχος, ο φόβος και η εμμονή με τον εαυτό μου”. Ένας άλλος έγραψε: “Η χαρά είναι το αποτέλεσμα της δέσμευσης μου στην ευγνωμοσύνη, την υπηρεσία και την απλότητα. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να εκτιμήσω τα καθημερινά πράγματα”. Ένας τρίτος έγραψε: “Η μεγαλύτερη χαρά είναι γλυκόπικρη γιατί έχω βιώσει στιγμές της κατά τη διάρκεια των πιο σκοτεινών μου ωρών. Δεν μπορώ να έχω χαρά χωρίς ελπίδα και κανένας πόνος δεν μπορεί να μου την αφαιρέσει”.
Το να βιώνουμε πόνο είναι μέρος της ανθρώπινης κατάστασής μας, ακόμη και όταν κάνουμε τα πάντα σωστά. Μπορούμε να καθαρίσουμε, να παραδεχτούμε την ευθύνη μας για τα λάθη του παρελθόντος, να επανορθώσουμε, να μάθουμε να ζούμε σύμφωνα με τις πνευματικές αρχές, να προσφέρουμε θαυμάσιες υπηρεσίες στα δωμάτια, στο σπίτι και στην κοινωνία – αλλά ο πόνος θα μας επισκεφτεί ξανά. Θα χάσουμε ανθρώπους και σχέσεις. Τα υλικά αγαθά έρχονται και φεύγουν. Η υγεία μας μπορεί να μειωθεί. Αλλά μπορεί να μας αφαιρεθεί η χαρά; Είναι η χαρά -όπως ο πόνος- αναπόφευκτο μέρος της εμπειρίας μας;
Οι περισσότεροι από εμάς θα λέγαμε ότι η χαρά, όπως και η ανάρρωση, είναι διαθέσιμη σε όλους μας. Παρά τις δυσκολίες μας, όταν εμπλουτίζουμε την κατάστασή μας με ευγνωμοσύνη, βρίσκουμε ελπίδα για το μέλλον μας- και δημιουργούμε μια θέση για τη χαρά στο τραπέζι. Μπορούμε να επιλέξουμε να δούμε τα προβλήματά μας με χιούμορ και ίσως ακόμη και να επωφεληθούμε από κάποιο γέλιο μέσα από τα δάκρυα του θυμού ή της θλίψης μας. Τίποτα από αυτά δεν είναι εύκολο. Ωστόσο, μέσω της εσωτερικής δουλειάς που είναι η ανάρρωση, η αποδοχή αυτής ακριβώς της στιγμής είναι εφικτή: Η γαλήνη είναι εφικτή. Μπορούμε να υπομείνουμε την απώλεια και να διεκδικήσουμε τη χαρά ξανά και ξανά.
Ανεξάρτητα από τυχόν τρέχοντα βάρη, θα ρίξω το φως της ευγνωμοσύνης σε όσα είναι σωστά στη ζωή μου σήμερα και θα βιώσω τη χαρά. Η ανάρρωση με έχει διδάξει ότι μπορώ να αγκαλιάσω πολλαπλές εμπειρίες ταυτόχρονα.
