Δεν θέλουμε πάντα να δουλεύουμε το πρόγραμμά μας, αλλά γνωρίζουμε τις ανταμοιβές που παίρνουμε όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την ανάρρωσή μας – και τις συνέπειες όταν δεν το κάνουμε.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 1, “Τα κλειδιά της ελευθερίας”
Στις αρχές της ανάρρωσης -ιδιαίτερα στην πρώτη μας προσπάθεια- φαίνεται σχεδόν μαγική. Για πολλούς ναρκομανείς, όταν βρίσκουμε για πρώτη φορά το ΝΑ, τα πράγματα γίνονται αμέσως πολύ καλύτερα. Καταφέρνουμε να βγάλουμε μερικές μέρες καθαροί. Αρχίζουμε να νιώθουμε σωματικά καλύτερα. Πληρώνουμε ευκολότερα το νοίκι επειδή δεν έχουμε τη συνήθεια, οπότε κερδίζουμε μια μικρή σταθερότητα. Οι άνθρωποι του ΝΑ είναι πραγματικά ενθαρρυντικοί και – τι; – αυτή είναι ελπίδα που νιώθω;
Σύντομα, τα μικρά θαύματα στην αρχή της ανάρρωσης -όπως το να πληρώνουμε λογαριασμούς, να τρώμε πραγματικά γεύματα ή να έχουμε κανονικές κενώσεις- χάνουν λίγη από τη γοητεία τους. Καταλαβαίνουμε ότι το να μην κάνουμε απλώς χρήση δεν είναι αρκετό. Παρά το γεγονός ότι έχουμε έναν φοβερό υποστηρικτή και μερικούς φίλους που είναι καθαροί, δραστηριότητες του ΝΑ και μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας, εξακολουθούμε να αισθανόμαστε ότι κάτι λείπει.
Μολονότι είναι σημαντικό να περιβαλλόμαστε από καλούς ανθρώπους, η ανάρρωση δεν είναι μεταδοτική – δεν θα την κολλήσουμε απλά κάνοντας παρέα. Αυτή είναι μια σημαντική διαπίστωση, αλλά σημασία έχει τι κάνουμε με αυτήν. Αν την αγνοήσουμε, γνωρίζουμε ότι η χρήση μπορεί να αρχίσει να μας ελκύει. Απασχοληθείτε και αποκομίστε περισσότερα οφέλη από την ανάρρωση. Αργά ή γρήγορα -και σε διάφορα σημεία της διαδρομής μας- ο καθένας μας αντιμετωπίζει αυτές τις εναλλακτικές : να παραμείνουμε καθαροί αλλά να παραμείνουμε δυστυχισμένοι και να προετοιμάσουμε τον εαυτό μας για πιθανή υποτροπή ή να αναλάβουμε την ευθύνη της ανάρρωσής μας.
Και έτσι ασχολούμαστε με αυτό που έχουμε μπροστά μας: τη δουλειά της ανάρρωσης. Είναι ένα πρόγραμμα δώδεκα βημάτων- γιατί να μην δουλέψουμε και τα δώδεκα; Οι ανταμοιβές είναι πολλές και οι πιο πολύτιμες από αυτές άυλες. Στην ανάρρωση, αποκτάμε αυτογνωσία και -σε αντίθεση με όταν ήμασταν στη δίνη της αρρώστιας- έχουμε την ελευθερία να επιλέξουμε τι θα κάνουμε με αυτά που μαθαίνουμε για τον εαυτό μας. O δρόμος προς τον πνευματικό πλούτο ανοίγει όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την ανάρρωσή μας και όλα όσα αυτή περιλαμβάνει.
Θα εξετάσω τα συναισθήματά μου και θα εκμυστηρευτώ σε έναν φίλο σήμερα. Θα εφαρμόσω την πνευματική αρχή της υπευθυνότητας αναγνωρίζοντας τι μου συμβαίνει και όντας ανοιχτός στην αλλαγή.
