Σταδιακά, βιώνουμε την ελευθερία από κάποιες από τις βαθύτερες πληγές μας. Καθώς αρχίζουμε να ξεκαθαρίζουμε κάποια από τη σύγχυση και τις αντιφάσεις στη ζωή μας, μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά με λιγότερες από τις αποσκευές που φέραμε μαζί μας.
Ζώντας καθαρoί, Κεφάλαιο 4, “Σεξ”
Η ελευθερία για κάθε ναρκομανή σε ανάρρωση , ξεκινά με το να μην κάνει χρήση. Αλλά καθώς η ομίχλη διαλύεται, η συναισθηματική μας αναταραχή γίνεται πιο εμφανής. Για να παραμείνουμε καθαροί, χρειαζόμαστε μια διαφορετική προσέγγιση για την αντιμετώπιση των βαθύτερων θεμάτων μας. Καταλαβαίνουμε ότι μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι από τον ενεργό εθισμό – αλλά μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι από τις βαθύτερες πληγές μας;
Θα θέλαμε αυτή η απάντηση να είναι ένα ηχηρό “απολύτως!” – και για κάποιους θα είναι. Αλλά για πολλούς από εμάς που έχουμε υποστεί τραύματα και κακοποίηση, η πιο ρεαλιστική απάντηση είναι: Μπορούμε να θεραπευτούμε. Μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Μπορούμε να αποκτήσουμε περισσότερη ελευθερία από ό,τι έχουμε σήμερα. Η ανάρρωση από τον εθισμό είναι μια διαδικασία, το ίδιο και η αποδέσμευση των “αποσκευών”, ειδικά των βαρών που δεν ζητήσαμε ποτέ και, χωρίς αμφιβολία, αυτών που προκαλέσαμε σε άλλους.
Αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι άγρια, τρομακτική, μερικές φορές όμορφη, συχνά απροσδόκητη. Κερδίζουμε ελευθερία από την δουλειά των Βημάτων και με το να μοιραζόμαστε για το παρελθόν μας ο ένας με τον άλλον. Παίρνουμε ανακούφιση μέσω της περισυλλογής και της προσευχής, ίσως μέσω εξωτερικής βοήθειας, με τη πάροδο του χρόνου και την υπομονή με τον εαυτό μας. Προσπαθούμε να μην αποφεύγουμε ή να μην αποστασιοποιούμαστε από τις επώδυνες αναμνήσεις.Αντιθέτως, αντιμετωπίζουμε τις εκκρεμότητές μας όσο καλύτερα μπορούμε και συνειδητοποιούμε ότι κάποια από αυτά που κουβαλάμε δεν είναι δικά μας. Καταλήγουμε σε κάποια αποδοχή και θεραπεία, βρίσκοντας συγχώρεση για τον εαυτό μας που δεν έχουμε προχωρήσει. Και, εξίσου σημαντικό, βοηθάμε τους άλλους να κάνουν το ίδιο.
Ενώ κάποιες πληγές μπορεί να μην επουλωθούν ποτέ πλήρως, σήμερα δεν μας κατακλύζουν. Δεν καθορίζουν τη ζωή μας -ή τις σχέσεις μας με τους άλλους, με το σώμα μας και με τον κόσμο. Μπορούμε να μάθουμε πώς να σχετιζόμαστε με τους άλλους και να ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες τους χωρίς να θυσιάζουμε τις δικές μας. Μπορούμε να είμαστε ευάλωτοι και να εξερευνήσουμε τη σωματική και συναισθηματική οικειότητα. Μπορούμε να βρούμε την ελευθερία, να τη χάσουμε λίγο και να την ανακτήσουμε πάλι ψάχνοντας ξανά.
Ο πόνος μου δεν με καθορίζει και μπορώ να τον χρησιμοποιήσω για να βοηθήσω κάποιον άλλον να θεραπευτεί. Θα βρω τόσο καταφύγιο όσο και ελευθερία στα Βήματα και στα μέλη της αδελφότητας.
