Η συναισθηματική ωριμότητα είναι η ανταμοιβή όταν αφήνουμε τον θυμό και την μνησικακία.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 7, “Αρχές, πρακτική και προοπτική”
Πιθανόν όλοι μας να έχουμε αντιμετωπίσει καταστάσεις όπου ένα άλλο μέλος μας τη δίνει στα νεύρα. Όταν συμβαίνει αυτό, μερικές φορές χρειάζεται να κάνουμε τα πάντα μέσα μας για να μην τους επιτεθούμε, να τους κοροϊδέψουμε, να τους κλείσουμε το στόμα χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε τακτική μπορούμε. Μπορεί να θέλουμε να φύγουμε τρέχοντας από το δωμάτιο επειδή βλέπουμε πώς αυτό το άτομο -που μπορεί να μας έχει αδικήσει ή όχι με κάποιο τρόπο- χαίρει σεβασμού από τα άλλα μέλη της ομάδας. Θα θέλαμε να τον εκθέσουμε ως απατεώνα και υποκριτή, αλλά δεν το κάνουμε. Δεν λέμε τίποτα γιατί ξέρουμε ότι τα προσωπικά μας συναισθήματα για ένα άλλο μέλος δεν πρέπει να παίζουν κανένα ρόλο στο πώς, για παράδειγμα, η περιοχή μας συμβάλλει στις προσπάθειες ανάπτυξης της Αδελφότητας στην περιοχή.
Σε άλλες ομάδες εργασίας, δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα να κρατήσουμε το στόμα μας κλειστό, επειδή προτιμούμε να γουρλώνουμε τα μάτια μας – και να παρακολουθούμε αυτάρεσκα τα δύο ίδια μέλη να μάχονται, όπως κάνουν πάντα, για τα λεπτά σημεία του συντονισμού μιας αποτελεσματικής δράσης δημοσίων σχέσεων. Σε αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει να σταματήσουμε να μοιραζόμαστε το γούρλωμα των ματιών με όλους τους άλλους στην αίθουσα, αποκαλύπτοντας τη δυσαρέσκειά μας για τη διαδικασία. Θα θέλαμε πολύ να σπάσουμε τη σιωπή μας, αναστενάζοντας ηχηρά για το πόσο χρόνο καταλαμβάνουν. Ένα μέλος μοιράστηκε: “Τη στιγμή που αρχίζω να σκέφτομαι ότι είμαι ο μόνος ενήλικας στο δωμάτιο, ξέρω ότι δεν προέρχομαι από μια θέση συναισθηματικής ωριμότητας”.
Με λίγη εξάσκηση, μπορούμε να μάθουμε να ελέγχουμε τον εαυτό μας σε καταστάσεις που παλαιότερα το τέρας που ζει στο κεφάλι μας θα είχε ξεσπάσει με όλη του τη δύναμη σε μια προσπάθεια να καταστρέψει τη διαδικασία. Ομοίως, βρίσκουμε έναν τρόπο να συγκρατούμε τον εσωτερικό μας έφηβο, ο οποίος θα σνομπάρει, θα χλευάσει και θα ειρωνευτεί τα μέλη απλώς και μόνο επειδή είναι ο εαυτός τους.
Η συναισθηματική ωριμότητα μπορεί να μην ακούγεται σαν μια αρκετά μεγάλη ανταμοιβή για να μην κάνουμε πράξη τα ελαττώματα του χαρακτήρα μας – αλλά δεν κάνει τη ζωή μας πολύ πιο διαχειρίσιμη; Και ειρηνική; Και αυτό δεν είναι ένα μεγάλο μέρος του γιατί ήρθαμε εδώ εξ αρχής;
Θα εξασκηθώ στο να περιορίζω την αντιδραστικότητά μου σε καταστάσεις όπου τα προσωπικά μου συναισθήματα για τα άλλα μέλη δεν εξυπηρετούν κανένα σχετικό σκοπό. Σήμερα η συναισθηματική ωριμότητα είναι μια λογική ανταμοιβή για αυτές τις προσπάθειες.
