Το να μεταφέρουμε το μήνυμα μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε τα χαρίσματα και τους περιορισμούς μας και μας καθοδηγεί στην αλλαγή.
Ζώντας καθαροί, κεφάλαιο 1: Ζώντας καθαροί, εισαγωγικό κείμενο
Η προσπάθεια που καταβάλλουμε για την ανάρρωσή μας – δουλεύοντας τα Βήματα, μελετώντας τις Παραδόσεις, ζώντας σύμφωνα με τις πνευματικές αρχές – μας δίνει την ελευθερία να είμαστε ο εαυτός μας. Αναπτύσσουμε μια σχέση με μια Ανώτερη Δύναμη, φτάνουμε να καταλαβαίνουμε περισσότερα για το τι μας κάνει να λειτουργούμε, καθαρίζουμε τα συντρίμμια – του παρελθόντος και του παρόντος, επιδιορθώνουμε τις παλιές σχέσεις και χτίζουμε νέες. Κάθε στοιχείο αυτής της διαδικασίας διευρύνει την ικανότητα συνειδητοποίησής μας. Το μήνυμα που μεταφέρουμε εμπλουτίζεται από την προσωπική εμπειρία με την καθημερινή εφαρμογή των πνευματικών αρχών.
Η ζωή μπορεί να γίνει πραγματικά καλή, συχνά καλύτερη απ’ ό,τι είχαμε ποτέ φανταστεί. Είμαστε απαλλαγμένοι από τον ενεργό εθισμό και λιγότερο απορροφημένοι από τον εγωκεντρικό φόβο. Μπορεί να εγκαταλείψουμε συνήθειες από την καθημερινότητά μας χωρίς να πληρώσουμε άμεσο τίμημα. Σταματάμε να γράφουμε, να προβληματιζόμαστε και να διαλογιζόμαστε. Τηλεφωνούμε λιγότερο συχνά τον υποστηρικτή μας. Όλα τα εξωτερικά στοιχεία δείχνουν ότι είμαστε εντάξει. Όταν το άγχος βγαίνει στην επιφάνεια, το καταπίνουμε με παγωτό, το κρύβουμε κάτω από καινούργια ρούχα ή το αποφεύγουμε με μια γρήγορη μοτοσικλέτα.
Η τακτική παρακολούθηση των συναντήσεων -ακόμη και όταν έχουμε χαλαρώσει ως προς άλλες καλές συνήθειες- μας δίνει την ευκαιρία να διορθώσουμε την πορεία μας. Μπορεί να παρατηρήσουμε ότι οι προσπάθειές μας να μοιραστούμε μοιάζουν δύσκολες και αποξενωμένες. Μπορεί να υπάρχει κάποια ικανοποίηση στη νοσταλγία του να μοιραζόμαστε για το παρελθόν μας, αλλά η απουσία σύνδεσης με την τρέχουσα συναισθηματική ή πνευματική μας ζωή αποκαλύπτει ένα μικρό κενό. Αναγνωρίζουμε τους κινδύνους του να ζούμε μια ζωή χωρίς να την εξετάζουμε. Μπορεί να έχουμε πρόβλημα, αλλά το να το βλέπουμε να έρχεται είναι μια καλή αρχή.
Με αυτή τη συνειδητοποίηση, μπορούμε να στραφούμε στις πρακτικές που τροφοδοτούν την ανάρρωσή μας. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την καταιγίδα που ετοιμάζεται στον εγκέφαλο ή στην κοιλιά μας και μοιραζόμαστε την αίσθηση της αποσύνδεσης. Παρακολουθώντας συναντήσεις, μπορούμε να λάβουμε κάποιες μικρές υποδείξεις για το τι είναι σημαντικό. Η συνειδητοποίηση μπορεί να μας φέρει πίσω από το χείλος του γκρεμού, αν την αφήσουμε.
Θα διεξάγω την πνευματική συντήρηση που χρειάζεται για να ενισχύσω ή να διατηρήσω την ανάρρωσή μου, επιδιώκοντας πάντα να συνεχίσω, να βελτιωθώ και να εξασκηθώ με την καθοδήγηση των Βημάτων Δέκα, Έντεκα και Δώδεκα.
