Η ειλικρίνεια είναι το αντίδοτο στην άρρωστη σκέψη μας.
Βασικό Κείμενο, Κεφάλαιο 9: Μόνο για σήμερα-Ζώντας το πρόγραμμα
Κοιτάζοντας πίσω στις μέρες που κάναμε χρήση, είναι εύκολο να δούμε πώς η άποψή μας για τη ζωή διαμορφώθηκε για να προσαρμόσουμε και να δικαιολογήσουμε τις επιλογές μας. Η αυτοεξαπάτηση είχε γίνει δεύτερη φύση. Αντ’ αυτού χρειάζεται προσπάθεια και εξάσκηση για να αγκαλιάσουμε την ειλικρίνεια.
Ακόμα και πριν καθαρίσουμε, υπήρχαν ενδείξεις ότι η ειλικρίνεια θα μπορούσε να είχε βοηθήσει στην αντιμετώπιση της διαστρεβλωμένης μας σκέψης. Σε κάποιο σημείο της χρήσης μας, πολλοί από εμάς βίωσαν μια “στιγμή διαύγειας” – αν και ενδεχομένως δεν γνωρίζαμε αυτές τις λέξεις για να την περιγράψουμε. Αντί για τα συνηθισμένα ψέματα που λέγαμε στον εαυτό μας, αντιμετωπίσαμε ένα ξαφνικό κύμα κατανόησης κατά το οποίο συνειδητοποιήσαμε κάποιες ουσιαστικές αλήθειες για τη ζωή μας. Το πέπλο της άρνησης έφυγε, έστω και για μια στιγμή, δίνοντάς μας μια ανόθευτη εικόνα του εαυτού μας και του χάους που είχαμε δημιουργήσει. Δεν ήταν όμορφο. Αυτή η σύντομη συνάντηση με την πραγματικότητα μας έμεινε και μας κούρασε μέχρι που ήμασταν έτοιμοι να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο.
Τελικά, φτάσαμε στα δωμάτια και προσδιορίσαμε τους εαυτούς μας ως νεοφερμένους. Αναφέρουμε το πραγματικό μας όνομα, παίρνουμε μια ανάσα και προσθέτουμε: “Είμαι ναρκομανής”. Αυτή η παραδοχή μετατρέπει μια παλιά, κουρασμένη δικαιολογία σε επιβεβαίωση και μας προτρέπει στο πρώτο από τα Δώδεκα Βήματα. Με οδηγό μας τα Βήματα, αντιμετωπίζουμε με ειλικρίνεια τα συντρίμμια του παρελθόντος μας και δημιουργούμε πρακτικές που μας βοηθούν να διατηρήσουμε τη σύνδεσή μας με την πραγματικότητα.
Η ανάρρωση είναι μια συλλογική πρακτική και η κοινότητα είναι απαραίτητη για να μάθουμε την ειλικρίνεια. Οι πραγματικοί φίλοι υποστηρίζουν τις προσπάθειές μας να είμαστε αληθινοί με τον εαυτό μας, να επιλέγουμε πράξεις που εναρμονίζονται με τις φιλοδοξίες μας και να μας βοηθούν να εντοπίζουμε πότε έχουμε πρόβλημα. ” Περιβάλλομαι από ανθρώπους που δεν ικανοποιούνται όταν τους λέω ότι είμαι καλά, ενώ ξέρουν καλύτερα. Δημόσια, το αφήνουν αυτό να περάσει – με κοιτάζουν στα μάτια και μου λένε “αλήθεια”. Ιδιαιτέρως, μου κάνουν ερωτήσεις που με προκαλούν να γίνω ειλικρινής, όπως ‘Τι φοβάσαι;’ και ‘Πού θα ήσουν χωρίς αυτό το ελάττωμα;”. Οι αυταπάτες μας καταρρέουν κάτω από μια τέτοια κατάσταση. Για να αντισταθούμε σε καλά μαθημένα, ανθυγιεινά μοτίβα χρειάζεται αυτού του είδους η υποστήριξη και πολύ θάρρος. Η ειλικρίνεια μας απελευθερώνει από την άρρωστη σκέψη κάθε φορά που επιλέγουμε να εκφράσουμε τις ανησυχίες μας αντί να λογοκρίνουμε τον εαυτό μας, να αποκαλύψουμε τις ανασφάλειές μας αντί να συμπεριφερόμαστε σαν ξερόλες ή να ασκήσουμε λίγη ταπεινότητα αντί να πιστεύουμε ότι είμαστε πολύ καλοί ή όχι αρκετά καλοί.
Θα αφιερώσω λίγο χρόνο για να αξιολογήσω με ειλικρίνεια κάθε συναίσθημα και συμπεριφορά που έχω αποφύγει να κοιτάξω. Θα αποκτήσω μια καλύτερη αντίληψη βάζοντας το στυλό στο χαρτί και μιλώντας με έναν άλλο ναρκομανή σε ανάρρωση.
