Η ακεραιότητα είναι η κατάσταση της πλήρους ολοκλήρωσης: Οι πράξεις μας, η σκέψη μας, τα συναισθήματά μας, τα ιδανικά μας και οι αξίες μας είναι όλα σε αρμονία.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 3, “Η πνευματικότητα είναι πρακτική”
Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε ότι το να έχουμε ακεραιότητα σημαίνει να είμαστε ειλικρινείς και αξιόπιστοι, να κρατάμε το λόγο μας. Ενώ αυτό είναι σίγουρα αλήθεια, η ακεραιότητα έχει μια βαθύτερη και πιο λεπτή έννοια που δεν λαμβάνουμε πάντα υπόψη: να είμαστε ολοκληρωμένοι, να είμαστε εξ ολοκλήρου ο εαυτός μας, να είμαστε πλήρεις σε κάθε δεδομένη στιγμή, ανεξαρτήτως της παρουσίας οποιουδήποτε.
Ως ενεργοί εθισμένοι, συχνά επιδείξαμε έλλειψη ακεραιότητας. Δεν ήμασταν αξιόπιστοι, έμπιστοι ή υπεύθυνοι και δεν ήμασταν ακέραιοι. Παραλείπαμε τμήματα της αλήθειας και τμήματα του εαυτού μας. “Ήμουν σαν ένα τραπέζι με τρία πόδια”, αστειεύτηκε ένα μέλος. “Ναι, μπορούσα να σταθώ όρθιος, αλλά μην προσπαθήσετε να στηριχτείτε πάνω μου”.
Καταμερίσαμε την ύπαρξή μας: Συμπεριφερόμασταν με ορισμένους τρόπους με κάποιους, αλλά όχι με άλλους, και ζούσαμε διπλές -μερικές φορές πολλαπλές- ζωές. Αυτοί οι τρόποι ύπαρξης μπορεί να μας ακολουθήσουν στην ανάρρωση. Το πώς ενεργούμε και φαινόμαστε εξωτερικά δεν ταιριάζει πάντα με το ποιοι πραγματικά είμαστε -ή προσπαθούμε να είμαστε- εσωτερικά. Ένα μέλος το έθεσε ως εξής: “Σήμερα, ξέρω ότι είμαι σε δυσαρμονία με τις αξίες μου όταν τα συναισθήματά μου αντανακλούν τα ελαττώματά μου -όπως ο φόβος και η κριτική- και ενεργώ σύμφωνα με αυτά. Αντ’ αυτού, προσπαθώ να εμφανίζομαι όσο πιο ειλικρινά και εντελώς “εγώ” γίνεται. Αυτό περιλαμβάνει τον ‘ιδανικό εαυτό’ που θέλω να είμαι στις σχέσεις και τις αλληλεπιδράσεις μου”.
Είναι απίθανο τα συναισθήματά μας να “ταιριάζουν” με τα ιδανικά και τις αξίες μας όλη την ώρα. Αυτή η τριβή μπορεί να είναι παραγωγική- μαθαίνουμε να κάνουμε πράξεις αγάπης ακόμα και όταν δεν αισθανόμαστε απαραίτητα την αγάπη. Για παράδειγμα, μπορούμε να φερθούμε σε ένα μέλος που δεν συμπαθούμε με ευγένεια και σεβασμό. Μπορούμε να υπηρετήσουμε ακριβώς δίπλα σε κάποιον, ακόμη κι αν μερικές φορές φαντασιωνόμαστε ότι τον σπρώχνουμε σε έναν βάλτο γεμάτο αλιγάτορες. Άλλες φορές, τα συναισθήματά μας είναι λιγότερο αντιδραστικά- ταιριάζουν με τη συνείδησή μας παρά με τα ελαττώματά μας. Σε αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί να είναι απαραίτητο και σωστό να ασχοληθούμε με τη συμπεριφορά κάποιου. Η ακεραιότητα καθοδηγεί τις αποφάσεις μας και τον τρόπο με τον οποίο εκφραζόμαστε εκείνες τις στιγμές. Μας επιτρέπει να ρισκάρουμε την απογοήτευση και τον θυμό των άλλων. Αυτό σημαίνει να είμαστε αληθινοί με τον εαυτό μας. Αυτό είναι ειλικρίνεια και αξιοπιστία. Αυτό είναι αγάπη.
Θα ασκήσω την ακεραιότητα με το να είμαι αξιόπιστα ό,τι είμαι, διασφαλίζοντας ότι οι πράξεις μου αντανακλούν αυτό που υπάρχει μέσα μου. Θα συνεχίσω σε αυτό το μονοπάτι της διάκρισης της συνείδησής μου από τις αντιδράσεις μου -και, φυσικά, θα είμαι παρών όταν λέω ότι θα είμαι.
