Η ελπίδα ξεκινά με τη σκέψη ότι υπάρχει πιθανότητα να σταματήσουμε να κάνουμε χρήση, ακόμα κι αν αυτό μας φαίνεται αδιανόητο, και να παραμείνουμε καθαροί.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 7, “Ζώντας σύμφωνα με τις αρχές μας”
Όταν πολλοί από εμάς εμφανίζονται στην πρώτη μας συγκέντρωση, έχουμε ήδη χάσει την εμπιστοσύνη πολλών ανθρώπων στη ζωή μας. Για κάποιους από εμάς, δεν είχε απομείνει ούτε ένα άτομο στη ζωή μας που θα μας πίστευε ακόμα κι αν τους λέγαμε ότι ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή. Όσους ανθρώπους κι αν ξεγελούσαμε μέσα στον ενεργό εθισμό, ξανά και ξανά, ένα άτομο ήταν πιο πιθανό από κάθε άλλο να είναι δύσπιστο σε οτιδήποτε λέγαμε – ο ίδιος μας ο εαυτός.
Αυτό είναι ένα από τα τεράστια εμπόδια που εμποδίζει πολλούς από εμάς να νιώσουμε πραγματικά ελπίδα όταν πρωτοκαθαρίσουμε. Γνωρίζουμε τον εαυτό μας! Δεν μπορούμε να μας εμπιστευτούμε. Μερικές φορές οι άνθρωποι στη ζωή μας έβλεπαν τον τρόπο που κάναμε χρήση και μας κατηγορούσαν ότι δεν είχαμε θέληση, αλλά η αλήθεια ήταν ότι η θέληση του εαυτού μας ήταν τόσο ισχυρή που είχαμε χάσει κάθε ελευθερία επιλογής. Δεν υπήρχε περιθώριο μεταξύ των παρορμήσεών μας και των πράξεών μας. Το να μείνουμε καθαροί; Βέβαια, κανένα πρόβλημα – μπορούμε να το κάνουμε μια χαρά- δηλαδή, μέχρι να νιώσουμε ότι θέλουμε να κάνουμε χρήση. Τότε, τα πάντα ακυρώνονται.
Ένα από τα πιο γενναία πράγματα που πρέπει να κάνουμε για να μείνουμε καθαροί είναι να επιτρέψουμε να μπει λίγη ελπίδα στο πνεύμα μας, αψηφώντας όλες τις αποδείξεις για το αντίθετο που έχουμε μαζέψει στον ενεργό εθισμό μας. Οι άνθρωποι που κάνουν χρήση με τον τρόπο που κάνουμε εμείς, δεν καθαρίζουν. Όμως, στη συνέχεια, βρισκόμαστε σε δωμάτια γεμάτα με ανθρώπους που έκαναν χρήση με τον τρόπο που κάναμε εμείς. Και είναι καθαροί… υποτίθεται. Ίσως, είναι δυνατόν;
Με τη δική μας θέληση, την παρορμητική συμπεριφορά, την εμμονή και τον καταναγκασμό που έχουμε – παρόλο που πολλοί από εμάς ήρθαμε στο ΝΑ κατηγορώντας τον κόσμο γύρω μας για τα προβλήματά μας, κατά βάθος νιώθαμε ότι ήμασταν πολύ ελαττωματικοί για να έχουμε τη ζωή που θέλαμε. Στο ΝΑ, βρήκαμε ανθρώπους με ελαττώματα εξίσου βαθιά με τα δικά μας, και μας δίδαξαν πώς να γίνουμε ελεύθεροι.
Είναι δύσκολο να δω έναν δρόμο προς τα εμπρός όταν εγώ ο ίδιος μου κλείνω το δρόμο. Θα αφήσω άλλους ναρκομανείς να μου δείξουν πώς να κάνω ένα βήμα στην άκρη και να βρω μια διέξοδο.
