Το Πρώτο Βήμα των Ναρκομανών Ανωνύμων είναι μοναδικό. Αντί να αναφερόμαστε σε ένα μόνο σύμπτωμα ή μια ουσία, παραδεχόμαστε την αδυναμανισχυρότητά μας απέναντι στην αρρώστια που μας κυβερνά.
Οι αρχές που μας καθοδηγούν, Πέμπτη Παράδοση, “Για τα Μέλη”
Ανάλογα με το ποιος λέει την ιστορία, το Πρώτο μας Βήμα πάνω στην αρρώστια ήταν είτε (Α) μια στιγμή ιδιοφυΐας, (Β) τεράστια τύχη, (Γ) το έργο μιας Ανώτερης Δύναμης, ή (Δ) όλα τα παραπάνω. Τα ιδρυτικά μας μέλη γνώριζαν ότι το να προσδιορίσουμε ένα συγκεκριμένο ναρκωτικό ως το αντικείμενο της ανισχυρότητάς μας δεν θα δούλευε με τη διαφορετικότητά μας. Είχαν την πρόθεση να δημιουργήσουν ένα μέρος για όλους τους ναρκομανείς, όπου όλοι μας θα μπορούσαμε να βρούμε την ταύτιση. Αν το να αποφεύγουν να αναφέρουν μια ουσία ήταν το μόνο τους μέλημα, τότε το Πρώτο Βήμα μας θα μπορούσε απλώς να δηλώνει ότι είμαστε ανίσχυροι απέναντι στα ναρκωτικά. Αντ’ αυτού, το Πρώτο Βήμα επισημαίνει την αρρώστια του εθισμού ως το πρόβλημά μας.
Η ανισχυρότητά μας απέναντι στην αρρώστια δίνει στο Πρώτο Βήμα διαχρονική σημασία. Η εστίασή μας στον εθισμό -αντί για ένα προφανές σύμπτωμα- καθιστά το Πρώτο Βήμα το ίδιο σχετικό με το πριν μείνουμε καθαροί όσο με το όταν έχουμε δεκαετίες καθαρότητας. Σίγουρα, η χρήση ναρκωτικών ήταν η πιο εμφανής και καταστροφική μορφή της αρρώστιας, αλλά η ακυβερνησία μπορεί να βγει στην επιφάνεια πολύ καιρό αφότου έχουμε σταματήσει τη χρήση. Όταν το να ψάξουμε έξω από τον εαυτό μας για να διορθώσουμε αυτό που είναι μέσα μας μοιάζει με καλή ιδέα, μπορεί να έχουμε πρόβλημα. “Όταν παραδέχομαι την ανισχυρότητά μου, σταματάω να ψάχνω προς τα έξω και αντ’ αυτού στρέφομαι στην Ανώτερη Δύναμή μου”, παρατήρησε ένα μέλος. Η παράδοση στο Πρώτο Βήμα λειτουργεί ως φρένο στην άρρωστη σκέψη μας. Αυτό το σταμάτημα είναι αυτό που χρειάζεται για να αποφύγουμε κάποια ακυβερνησία.
Η συνεχής χρησιμότητα του Πρώτου Βήματος επηρεάζει και τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε την Πέμπτη Παράδοση. Το γεγονός ότι όλοι μας είμαστε υποψήφιοι να γίνουμε ο ναρκομανής που ακόμα υποφέρει, μας υπενθυμίζει να συμπεριλαμβάνουμε περισσότερους ανθρώπους καθώς απευθυνόμαστε στον πρωταρχικό μας σκοπό. Οι ιστορίες από τον πόλεμο της χρήσης μπορεί να δείχνουν την ακυβερνησία του παρελθόντος μας, αλλά και στο σήμερα, η ξεκάθαρη ακυβερνησία μας αξίζει επίσης λίγη προσοχή.
Το να μιλάμε για τις δυσκολίες μας επιβεβαιώνει το γνωστό σε όλους μας μήνυμα: Συνεχίζουμε να ερχόμαστε και να βρίσκουμε έναν νέο τρόπο ζωής.
Θα αναγνωρίσω την ανισχυρότητά μου σε κάποια σημερινή κατάσταση, θα πατήσω φρένο σε κάποια διαστροφική σκέψη και θα γίνω ανοιχτός σε πνευματικές λύσεις.
