Η στάση μας θα έπρεπε να είναι στοργική και καταδεκτική απέναντι σε όλους τους ναρκομανείς, άσχετα από τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουν.
Δουλεύει Πώς και Γιατί, Τρίτη Παράδοση, ” Εφαρμόζοντας πνευματικές αρχές”
Πολλοί από εμάς μπαίνουμε στις πρώτες μας συγκεντρώσεις εντελώς παρανοϊκοί και δεν έχουμε κάνει μπάνιο εδώ και εβδομάδες ή μόλις έχουμε κάνει χρήση στις τουαλέτες του διαδρόμου. Ή έχουμε υψώσει γύρω μας έναν τσιμεντένιο τοίχο 15 μέτρων με γκράφιτι πάνω του το “ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΚΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΜΙΛΗΣΕΤΕ”. Άλλοι πάλι έρχονται δειλά-δειλά με δικαστική εντολή, μετρώντας μέρες μέχρι να μπορέσουν να ξαναρχίσουν να κάνουν τα ίδια, να βρούνε και να πάρουν ναρκωτικά. Άλλοι πάλι μπαίνουν μέσα με ύφος αφ’ υψηλού, αμυντική στάση και γεμάτη αλαζονεία συμπεριφορά του στυλ τι να μου πείτε και εσείς τώρα.
Η Τρίτη Παράδοση μας λέει ότι η μόνη προϋπόθεση για να είναι κανείς μέλος του ΝΑ είναι η επιθυμία να σταματήσει να κάνει χρήση. Προτρέπει τα μέλη να καλωσορίζουν όποιον μπαίνει στο δωμάτιο. Αλλά πώς ξέρουμε ότι κάποιος άλλος έχει πραγματικά την επιθυμία να μείνει καθαρός; Πώς μετράμε την επιθυμία αυτή; Δεν μπορούμε.
Κανένας ναρκομανής δεν είναι σίγουρο ότι θα παραμείνει καθαρός, και κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Όλοι ξέρουμε εκείνον τον αιώνιο νεοφερμένο που όλοι πίστευαν ότι ποτέ δεν θα τα καταφέρει – μέχρι που το έκανε. Και τι γίνεται με την άλλη περίπτωση που δεν περιμέναμε ποτέ να συμβεί; Εκείνος ο σεβαστός παλαίμαχος, που βοήθησε αμέτρητους νεοφερμένους να γκρεμίσουν τους 15μετρους τοίχους τους, που δεσμεύτηκε σε κάθε υπηρεσία και που ήταν ο πιο αγαπητός ομιλητής του κύκλου μας – μέχρι που έκανε υποτροπή.
Είναι ανθρώπινη φύση να κρίνουμε ο ένας τον άλλον και να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας για να προσδιορίσουμε πού ανήκουμε. Αλλά μόνο την προσωπική μας ανάρρωση μπορούμε πραγματικά να αξιολογήσουμε και να αναλάβουμε την ευθύνη γι’ αυτήν. Και ένα από τα πιο σημαντικά κριτήρια αξιολόγησης της ανάρρωσης μας είναι η προθυμία μας να αποδεχτούμε τους άλλους γι’ αυτό που είναι -όχι γι’ αυτό που νομίζουμε ότι θα έπρεπε να είναι- όπως ακριβώς γίναμε κι εμείς αποδεκτοί.
Χωρίς να κρίνω, θα εφαρμόσω την Τρίτη Παράδοσή μας με το να αποδέχομαι και να καλωσορίζω τους άλλους, ανεξάρτητα από την εμφάνιση, την περίπτωσή τους ή τη φήμη τους.
