Όταν συμπονούμε τον εαυτό μας, του επιτρέπουμε να υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους και αυτό μας κάνει πολύ πιο χρήσιμους στον κόσμο.
Ζώντας καθαροί, Κεφάλαιο 1, “Μεγαλώνουμε περνώντας μέσα από τον πόνο”.
“Είμαι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού μου”
Έχουμε ακούσει κάποια εκδοχή αυτού του σκεπτικού από ναρκομανείς με τέσσερις μέρες καθαρότητας, τέσσερα χρόνια και τέσσερις δεκαετίες. “Είμαι δικαστής, ένορκος και τιμωρός του εαυτού μου” είναι μια άλλη εκδοχή του ίδιου αισθήματος. Παλεύουμε με συναισθήματα αναξιότητας, αυτολύπησης, παραλυτικού φόβου. Η αρρώστια μας λέει ότι “δεν είμαστε αρκετοί” ή ακόμη ότι είμαστε αντιπαθείς. Υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας τα μεγάλα μας λάθη ή έχουμε εμμονή με τα μικρότερα. Όταν αυτές οι σκέψεις είναι πιο έντονες, τείνουμε να απομονωνόμαστε από τον κόσμο, προστατεύοντας τους άλλους από το να ασχολούνται μαζί μας και τους εαυτούς μας από το να ασχοληθούν μαζί τους. Αλλά έχουμε επίσης ακούσει: “Το μυαλό ενός ναρκομανή είναι μια επικίνδυνο. Δεν πρέπει να περιπλανιέσαι εκεί μόνος σου”.
Η συμπόνια για τον εαυτό μας είναι μια θεραπεία για την εμμονή με τον εαυτό μας. Με τι μοιάζει αυτό; Είναι το να αφήνουμε τον εαυτό μας λίγο χαλαρό. Είναι το να αναγνωρίζουμε, τουλάχιστον για μια στιγμή, ότι κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Είναι να διοχετεύουμε προς τον εαυτό μας λίγη από την καλοσύνη που προσφέρουμε απλόχερα στους άλλους. Καθώς μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε να στρέφουμε τον εαυτό μας προς τη συμπόνια όταν περνάμε δύσκολες στιγμές, όταν δεν ανταποκρινόμαστε στα δικά μας πρότυπα ή όταν νιώθουμε ότι δεν αξίζουμε την αγάπη. Μπορούμε να είμαστε ευγενικοί με τον εαυτό μας – και να ξεφύγουμε από τα δικά μας εμπόδια.
Η συμπόνια μας επιτρέπει να προχωρούμε μπροστά. Βλέπουμε την αξία μας πιο καθαρά και μπορούμε να βγούμε πιο εύκολα από την “κακή γειτονιά” του μυαλού μας. Βγαίνοντας από το μυαλό μας, βγαίνουμε στον κόσμο όπου είμαστε χρήσιμοι για τους άλλους. Στην πραγματικότητα, το να είμαστε χρήσιμοι στους άλλους είναι μια άλλη βασική θεραπεία για το χάος του μυαλού μας.
Χρειάζεται εξάσκηση για να σταματήσουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας για κάθε δυσκολία και κάθε λάθος. Ακόμη και με χρόνια ανάρρωσης, δεν είμαστε πάντα ο πιο έμπιστος σύμμαχός μας, αλλά με λίγη συμπόνια, μπορούμε να αλλάξουμε από το στρατόπεδο του εχθρού.
Σήμερα προκαλώ τον εαυτό μου να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να πει: “Έι, εσύ! Είσαι καλός άνθρωπος. Μπορεί να κάνεις λάθη, αλλά έχεις ακόμα πολλά να προσφέρεις. Γι’ αυτό, βγες έξω από το καβούκι σου- βγες εκεί έξω και ρόκαρε!”.
